Better Together

Hon, sa walang hanggan mong pagmamahal sa akin, thank you. Simula pa sa unang araw nang tayo ay magkakilala, mga oras na ginugol natin magkasama hanggang sa magdesisyon tayong magpakasal at magbigkis….buong buo ang iyong pasya na mahalin ako at makasama habang buhay.

Naging napakabuti mong kabiyak at buong pusong tinanggap ang hamon ng buhay may asawa kung anuman ang ilaan sa atin ng tadhana.

Napakapalad natin na hindi naman tayo hiniwalayan ng iyong pamilya upang magaan nating balikatin ang buhay magasawang inilaan sa atin ng kapalaran.

Bagaman hindi tayo nabiyayaan ng supling, malugod nating tinanggap ang isat-isa sa likod ng ating mga kakulangan at walang dudang niyakap ang bawat isa, patuloy pang pinagyaman at magiliw na isinabuhay ang pagmamahalan natin.  Hindi naging dahilan kailan man ang kakapusan bagkus naging kasangkapan pa upang sa tuwina ay ipalagay natin ang kasabikan na tila panahon ng “pulot-gata” ang bawat sandaling darating.

Maraming mga bagay ang tayo ay magkatugma.  Bagaman sa katagalan, madami din palang mga bagay na malaon nating napag alaman tayo ay dalawang tao na may magkasalungat na katangian.  Extrovert ka   habang ako naman ay ang kabaliktaran.  Sa kabila nito, we lived a comfortable life condoning each other’s weaknesses.  At kapag dumarating ang mga sandali nang hindi pagkakatugma, ikaw agad ang nagpaparaya.  At sa paraan mo namang iyon labis kitang hinangaan kung kaya hindi ko kailanman binawasan ang pagtingin ko sa iyo.  Sa halip, pinagsumikapan pang dagdagan ang pagmamahal sa tuwina bilang tugon.  Isinilbi ko ang buong kakayahan kong magmahal ng tapat at walang pag-iimbot.

Kahanga-hanga ka, hon. Kailan man hindi ko nadama na nag alinlangan ka sa iyong pagmamahal sa akin.  Ang iyong suporta sa mga bagay na kinagigiliwan ko ay labis-labis.  Para sa iyo, hind mo man pansariling kasiyahan, sinangayunan at pinahalagahan ang bawat kaalamang tinuklas upang sa paglaon ay masikap na isabuhay at yakapin ang larangan kinalalagyan ko.  Tinalikuran mo ang iyong mga pinaglilibangan kapalit ng sa akin: maayos na kalusugan, malayo sa karamdaman at masiglang pangangatawan ang naging kasangkapan natin upang maging handa, maglakbay sa mga lugar at makapagdulot ng kasiyahan at malawak na kaalaman sa buhay.  Sabi mo nga “we are better together” at tinatawag ang ating sarili na “wanderduo”. Muli pa, ang kagiliwang iyon ang nagpahigpit ng ating bigkis bilang mag asawa, magkaibigan, at magiliw na magkatuwang sa buhay.

Patuloy nating maalab na pinagsaluhan ang bawat sadali na tayo ay magkasama.  Mahigpit ang tangan mo sa akin kung kaya masigasig kong pinangalagaan ka, malayo sa anumang banta na maaring makapaghihiwalay sa atin.  Ang tiwala sa isat-isa ang ating tugon sa anumang hamon na dumarating: matiwasay at maginhawa ang buhay at pag-ibig natin.

Sa paglipas ng panahon, bukas sa ating malawak na kaisipan ang kamatayan.  Alam nating darating iyon kung kaya nabuhay tayo “one day at a time”, sulitin natin ang bawat sandali at manalangin na maisakatuparan pa natin ang ating mga nais: Magkasama, magkayakap, magkabigkis.  Hiniling natin sa poong Maykapal na magkasabay sana tayong pumanaw at pinanghawakan natin iyon bilang mabisang tugon sa takot ng pangungulila.  Kung kaya ang bawat takot sa ating mga paglalakbay ay itinuring nating tamang pagkakataon at takdang sandali sa inaasam nating kahilingan…….ang sabay na mabilis pumanaw sa mundo.

Mga puting buhok, mga kulubot sa mukha, ang pangangailangan ng salamin sa mata at ang pag asam sa kakaunting pagkain sa hapag ay sapat na.  Unti unti nating niyakap ang ating pagtanda.  At sa aking ika-58 na kaarawan, tinuruan mo akong manalangin: Maayos na kalusugan at kaisipan, hinahon at tamang disposisyon sa pakikitungo sa lahat at maging mapagpasalamat sa mga biyayang kaloob ng Panginoon.

At ang iyo namang panalangin…bigyan ka pa ng mahabang buhay upang makasama pa ako ng matagal.  Ang pagpapasalamat sa lahat ng biyayang nakamit, ang pagsisisi kung meron mang nagawa o hindi ginawa na labag sa kagustuhan ng Diyos.  Sa kabila ng lahat ng mithiin, ang pagbabaubaya sa anumang itinalaga ng Panginoon.  Bagaman may lungkot ay buong-buo niyang pinagpasiya at itinataas sa Maykapal, Kung sumapit ang sadali ng pamamaalam, hiling na mabilis at walang bahid ng takot ang mararanasan ng sinuman sa atin.  Hindi man sorpresa ngunit walang hirap kang lilisan, payapa at walang pangamba sa kalagayan ng mga maiiwan.

https://www.instagram.com/reel/C-6CziRJJ1Z/?igsh=MXdjNTdrNjM4NWJmeg==

At naganap na nga. Lumisan ka at ako ang natira.  Hindi man sabay ayon sa ating kahilingan, batid kong iyon ay tinanggap mo at ako namay gayon din. Ngayon wala ka na…unti unti kong binubuo sa aking mga alaala ang bawat sandaling kausap natin ang Diyos sa ating mga panalangin.

O aming Panginoong mahal, lubos po ang aking pasasalamat sa buhay na ipinagkaloob mo kay Debbie. Kung dati ay nagdududa ako na hindi napagbigyan ang lahat ng kanyang dalangin…..ngayon napagtanto ko at naintindihan ang lahat.

Sa kahilingan niyang biyayaan pa siya ng mahabang buhay upang kami ay matagal pang magkasama:

Buong lugod ko pong napagtanto taong 2016, nakaligtas si Debbie sa isang major illness na matagal na pala niyang dinadala. Bago ko pa maintidihan ang lahat, ipinagkaloob na po ninyo agad ang dugtong na buhay ni Debbie upang magkaroon pa kami ng pagkakataon magkasama ng matagal.

Ang mga panahon bago pa sumapit ang taong 2016, passionate ako sa aking mga interests. Guilty ako na madalas kong iniiwan si Debbie upang patuloy kong papagibayuhin ang aking karanasan na aking pinagkakakitaan.  Sa aking mga paglalakbay, naiiwan magisa ang aking si Debbie, nangungulila, nalulungkot at nababalisa sa aking kalagayan. Batid ko man ang kanyang nadarama, patuloy ko pa rin isinakatuparan ang aking mga gawain.  Kalagitnaan ng taong 2016 din bago pa ang malubhang pagkakasakit ni Debbie, naaksidente ako at nadurog ang aking kanang paa.  Kailangan manatili sa bahay ng matagal para makapagpagaling na hanggang sa kasalukuyan ay patuloy ko pa ring sinisikap mapabuti.  Isang paraan na ngayon ko lang napagisipan bagaman mahirap na mga pangyayari para sa amin ngunit ito pala ang naging mabisang paraan upang kami ay magkasamang magdamayan sa aming mga pangangailangan. Hindi ko na iniwan si Debbie mula noon dahil hindi na rin ako nakabalik sa larangang aking pinagkakaabalahan. Bunga nito, iginugol na lamang ang aming mga sarili sa grupong aming binuo. Kasama si Debbie, naging kabahagi siya ng mga gawain ng grupong AHON. Isang grupong, hindi man kasing tayog ng aking kinabibilangang larangan ngunit sa maraming paraan…maisasama ko si Debbie sa mga gawain ng AHON.  Hindi ko na siya iniwan mula noon.

Taong 2022. Sa isang hiking activity ng AHON, naaksidente si Debbie. Sa hindi maipaliwanag na dahilan, natagpuan na lang niya ang sarili na naka salampak sa lupa, walang natatandaan na sanhi, walang nararamdaman na sakit ngunit naganap iyon at walang maisip na paliwanag sa pangyayari.  Hulyo 3, 2022 tiningnan ko sa aming AHON FB page photo album.  Wala akong mahagilap na paliwanag at pagtimbang sa nangyari.

Taong 2023, buwan pa rin ng Hulyo, isa na naman malubhang health challenge ang humarap sa amin. Fractured left Illiac bone at ischium na kailangan ng masinsinang gamutan upang maiwasang lumala.  Matagal na gamutan ang hinarap ni Debbie. Ako ang kanyang lakas at siya ang aking sandigan. Sa lahat ng sandali pinagibayo ko pa ang pagkalinga sa kanya hanggang sa siya ay tuluyang gumaling.  Nalampasan na naman namin ang udyok nang aming paghihiwalay. 

Sa mga pangyayaring iyon, naisip ko lang: ito ba ay mga paala-ala, babala ng paghahanda at pagtanggap na darating na ang takdang sandali?  Sa aking kakarampot na kaisipan, hindi matukoy sa aking kamalayan kung ano ang tunay na layon ng mga pangyayari.

Hulyo 22, 2024, ganap na 7:49 ng umaga sa aking mga bisig dumating ang takdang sandali ng paglisan ni Debbie. Walang wala sa kaisipan ko na mangyayari iyon. Ika-10 araw namin sa ospital dahil sa sakit niyang Pneumonia. Isang karamdamang ni sa aking hinagap ay babawi sa kanyang buhay. Walang pasintabi, wala sa kamalayan ko na darating iyon. Mabilis, walang pasubali, sa pagtangan ko sa kanya upang maghanda sa advise ng kanyang doctor na Ultrasound…wala na siyang buhay nang akin siyang inilapag sa kanyang higaan. Agad-agad, lumisan na siya.  At kahit anupang paraan ng mga pilit sumagip sa kanyang buhay ay wala na ring nagawa.  Umalis na ang aking si Debbie tahimik, bigla, payapa.

Mula 2016 hanggang 2024 ay hind na nga maiksing panahon. Marubdob ko pong pinasasalamatan Panginoon ang pagpapaubaya ninyo na matupad ang dalangin ni Debbie: mahabang panahon na aming pagsasaluhan, pagsasamahan bilang magkabiyak at magkabahagi sa buhay. Maraming Salamat po!

Sa mga panahon na kami’y magkasama, sa kumpas ng pagkakataon ay tunay na hindi kami nagkalayo, magkasama sa lahat ng aming mga paglalakbay. Ang aming mga karamdaman ang nagsilbing pagitan upang maipadama namin ang aming pagmamahal sa isat-isa. Hindi naging hadlang ang aming mga  karamdaman na pinagaling mo, aming Panginoon upang mailaan namin ang mga sandali sa masigla, masaya at mga ala-ala ng dalisay naming  pag-ibig hanggang sa pagdating ng takdang sandali

Natupad na at ako ngayoy nangungulila. Ngunit sa kabila ng pag-iisa patuloy ko pong ipinahahayag ang aking taos pusong pasasalamat sa buhay at pag-ibig na ipinagkaloob mo sa amin ng aking si Debbie.  Akin pong pagsamo at panalagin, naway magawa ko nang mabuti at matuwid kung ano pa ang pakay ko dito sa daigdig. At pagdating ng pamamaalam, sa dulo ng aking hiram na buhay, ako’y lilisan ng tahimik, bigla at payapa. Tuloy maglalakbay nang taimtim tungo sa kapayapaan.   

Akayin mo po ako, o Diyos at ipauubaya sa iyo:

Tanganan ng mahigpit, sakupin ng buo

Sa landas na tunguhin, patuluyin mo po ako

Ipagkaloob nawa sa akin ang Kaharian mo

At doon sa kapayapaan, meron po akong hiling

Aking pinakamamahal, Ipakita po ninyo sa akin

Mahawakan, Mayakap at muling makapiling

Pagibig sa kabilang-buhay ang pagsamo at dalangin